„Poświęciłyśmy się Bogu, nie dlatego, że gardzimy kimkolwiek lub czymkolwiek…

„Poświęciłyśmy się Bogu, nie dlatego, że gardzimy kimkolwiek lub czymkolwiek, ale jesteśmy tu, ponieważ kochamy zgodnie z hierarchią wyborów i zalet, która stawia Boga na pierwszym miejscu i wszystkie stworzenia w Bogu.”  (Matka Leonia, Dzienniczek, 14. 07.1975)

Portret osoby konsekrowanej według Matki Leonii

Dusza – jest królestwem Boga, jest Jego absolutną własnością

– żyje Bogiem, przekazuje Boga, spala się w ciszy, w głębokiej pokorze i szczerej miłości,

– żyje  w świetle Boga i oddala od siebie ciemności, próżność i wielkość,

– przyznaje się że wiele razy zbłądziła, że cos powinna zostawić, a cos innego poprawić,

– oddała się Bogu i nie lęka się niczego,

– odważna, gorliwa, żarliwa, kocha pokorę i prawdę,

– posłuszna z radością,

– jest Jego boskim tronem.

Serce – jest ze stali,

– jest siedziba miłości,

– musi być drogocennym kielichem, jak kadzielnica, gdzie spala się kadzidło na cześć Boga żyjącego,

– ma zasadzone w sercu jedyne bogactwo, czyli Jezusa,

– wybacza rzeczy nie do wybaczenia,

– wierzy w to, co jest nie do uwierzenia,

– kocha to, co nie jest godne, żeby być kochanym.

Oczy – wiary

– widzą Boga w stworzeniach,

– zapatrzone w Hostie,

– pełne przebaczenia, pokoju i łagodności,

– okno  duszy,

Usta – uśmiechnięte

– świadczą o miłości,

– głoszą Ewangelie,

– pełne modlitwy.

Ręce – czynią dobro wszystkim,

– obejmują codziennie krzyż,

– budują most nad przepaścią samotności,

– każdego dnia rzucają kwiaty  na drogę  życia swojego bliźniego,

– czynią dzieła miłosierdzia.

Nogi – chodzą droga życia,

– nie wycofują się przed przeszkodami,

– idą za przykładem Jezusa i Maryi,

– idą na krańce ziemi aby głosić miłość Chrystusa.

Skrzydła – w życiu duchowym trzeba nieustannie się wznosić. Walka, zmęczenie, wypoczynek – te trzy rzeczy kształtują skrzydła, które nas wynąszą do posiadania Boga.

   Wezwanie do służby Bożej poprzez konsekrację zakonną jest dla nas przede wszystkim wielkim darem, znakiem szczególnej łaski. Jest darem danym i zadanym, darem, w którym odzwierciedla się bosko-ludzki profil tajemnicy Odkupienia świata. „W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną” (1 J 4, 10).                       

  

 

Film: Misjonarki na co dzień

Liturgia

ads

Zapraszamy na nasz kanał YouTube

ads

Archiwum